به نام خدا

 

ندای درون :

 

دستان سبز نیایشم را به سوی آ سمان بی کران رحمتت می گشایم و ندای درونیم را با تو که تنها خالق دقیقه های ارزشمند هستیم می باشی نجوا می کنم  چون می دانم تو بهترین همدم کوچه تنهایی ام هستی .

 

خدایا من حسرت زندگی در کنار مردمی را می خورم  که الماس درخشان توانایی ام را نادیده نگیرند هرچند  برایم تحمل درد های جسمی کافی است اما با حریر لطیف صبری که در وجودم نهاده ای  بایدبا  تیغ های تیز باور غلط مردم شهر مبارزه کنم تا نگین روشن وجودم صیقل بخورد.

 

اگر چه از نبرد با دستان پر زور زندگی خسته ام اما تیر های تیز مشکلات را به این امید می پذیرم که خورشید عدالتت  ظهور کند وبا دستان گرمش بذردشمنی رااز روی زمین بر چیند و با رایحه دل نشین صلح و عطر خوش برابری قلب نا آ رام همگان را نوازش دهد .

 

 

اگر چه از پرسه در کوچه سرد سر نوشت دلگیرم ولی فانوس  ایمانم را باکمی اعتماد می افروزم و همچون  پرستویی سبکبال  به سویت می شتابم و توبا  نسیم خوشبوی صبرکه نمی دانم از بهار کدامین باغ برایم به ارمغان  آوردی به صدف شکسته قلبم آرامشی   دوباره می بخشی سپس شاپرکی از آ سمان در نجوایی عاشقانه به من می گوید که تا رویش جوانه سبز عدالت باید همچنان به انتظار بنشینم

                                           

                                                                         ها نیه عرب           27/4/91

                                                                                                    

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : دوشنبه ۱۳٩۱/٥/٢ | ۱:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : ها نیه پرواز | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.