به نام خدا

 

پا ییز فصل رنگارنگ خدا

پا ییز  تصویر زیباییست که خدا بر بوم زندگی نقاشی کرده است تا تلنگری برای روح نا آ رام مان باشد  که با تفکری  ژرف به  جهان  آ فرینش نظاره کنیم  و شکرگزار نعمات بی کرانش باشیم .

پاییز شعر لطیفیست که باد درگوش برگ  زمزمه می کند و به تو می گوید زندگی آ نقدر کوتاه است که باید از لحظات ارزشمندش لذت ببری  ، پاییز قطره زلال شبنمی است که بر روی گلبرگ سرخی می چکدوبه ما یا آورمی شودکه

.کمترین زمان بهترین بهره را ببریم  

پا ییز طلوع آفتاب مهربانی است که گل احساست را به دست باد می سپارد تا باران شود  و دلتنگی هایت را بشوید و طراوتی دوباره   به زندگیت هدیه کند وقتی در کوچه های پا ییز قدم می زنی به صدای خش خش برگ ها خوب گوش کن نجوای خدا را می شنوی که می گوید همیشه پشتیبان تو هستم استوار باش وبه راهت ادامه بده ،ثانیه ها می گذرند وپا ییزی دیگر از عمرمان

 به پا یان می رسد ولی از خودمان نمی پر سیم چقدر توانسته ایم لحظات زیبا یی را برای خود و دیگران خلق کنیم . به تغییر برگ ها نگاه می کنیم ولی به این فکر فرو نمی رویم که من چه اثر ماندگاری در این جهان گذاشته ام که بعد ازمرگم آوازه ام گوش جها نیان رانوازش دهد

 از ترنم باران شاد می شویم اما برای شادی دل یک دیگرچقدر تلاش می  کنیم؟

 از دیدن گنجشک بی پناه نا راحت می شویم ولی آیا دست نا توانی را می گیریم ؟

از پرواز پرندگان در آسمان لذت می بریم اما چقدر برای تعالی روحمان و پرواز به سوی معبود الهی تلاش می کنیم ،ای پاییز از تو ممنونم به خا طرهمه روزهایی که به من هدیه دادی تا بتوانم چراغ امید را در تاریکترین شب ها روشن نگه دارم ودر جا معه نقش ماندگاری را ایفا کنم

 

امیدوارم یک بار دیگر لایق لمس ثانیه های دوست داشتنیت باشم و همیشه بتوانم رویش گل مهربانی را در قلب لطیف خود جشن بگیرم .

هانیه عرب 7/7/92


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۱۳٩٢/٧/٧ | ٦:٥٩ ‎ب.ظ | نویسنده : ها نیه پرواز | نظرات ()

روزنامه ایران، شماره 5458 به تاریخ 20/6/92، صفحه 5 (اجتماعی)

 

نویسنده: یوسف حیدری

 

هدیه خدا     

بیست و سه سال پیش وقتی مسافر کوچکشان چشم به دنیا گشود اشک شوق در چشمانشان حلقه زد و نور امید در نگاه خسته شان جوانه.
    اشک شوق و نور امیدی که مسافر کوچولو هدیه آورده بود، هنوز که هنوز است با آنهاست.
    دو ساله که شد مادر و پدر دیگر فهمیده بودند دخترشان هنگام تولد به علت نرسیدن اکسیژن به مغز دچار فلج مغزی و 95 درصد ناتوانی شده است.
    سالها گذشت. مادر هر روز که موهای دخترک را شانه می زد، در نگاهش پروانه هایی را می دید که بال و پر زنان بر دستان او بوسه می زدند و از شکوفه های خنده ای که بر لبانش نقش می بست، قامت پدر راست می شد؛همین ها بود که باعث شد تمام همتشان را صرف کنند. صرف لحظه های شکوفایی دخترکی که حالادانشجوی ترم ششم حقوق دانشگاه مجازی است. هانیه عرب با آن که دشمن سرسخت خود را پله معرفی می کند اما وقتی حرف هایش را مرور می کنی ایمان می آوری که او قهرمانی است که تمام پله های موفقیت را تنها با یک سرانگشت به بالاطی کرده است و قلبت سرشار از شور می شود که ساعت ها در برابر کسی نشسته ای که قبل از نوشتن کتاب های «تولدی دوباره و قهرمان عرصه های زندگی»، قهرمانی بزرگ بوده است و می نویسی که استیون هاوکینگ ایران را از یاد نبرید. 
    
    مسیر زندگی 
    شش ماهه بود که به دنیا آمد؛ همین تولد زودهنگام بود که موجب نرسیدن اکسیژن به مغز و فلج مغزی شد. می گوید: وقتی خود را شناختم فهمیدم با دختران همسن و سالم خیلی فرق می کنم. آن ها راه می رفتند و بازی می کردند اما من روی یک صندلی باید می نشستم و فقط نگاه می کردم. مادر تنها مونس من بود؛ روزها با من گفتار درمانی می کرد و مرا به فیزیوتراپی می برد. با آن که سن کمی داشتم ولی به خوبی خستگی را در چهره او می دیدم هرچند که هیچ وقت این خستگی را از زبان او نشنیدم. در کرج زندگی می کردیم. نمی توانستم در مدرسه عادی درس بخوانم به تهران آمدیم و در مدرسه توانخواهان تحصیل کردم. روزهای اول برایم خیلی سخت بود ولی با خواندن جمله ای از آندره ژید نویسنده معروف فرانسوی مسیر زندگی ام عوض شد. «مهم نیست دیگران درباره تو چگونه فکر می کنند مهم این است که تو خود را چگونه می بینی».
    قدرت واژه ها بود که به او قدرت می بخشید و او را به سوی خواندن بیشتر و گرفتن انرژی سوق می داد. می گوید: به داستان علاقه مند بودم برای همین تمام کتاب های هوشنگ مرادی کرمانی را مطالعه کردم. 13 ساله بودم که نخستین قصه ام را با نام دختر موقهوه ای نوشتم و در جشنواره ای که توسط انجمن باور برگزار شد و داور آن نیز هوشنگ مرادی کرمانی بود موفق به کسب جایزه شدم. وقتی جایزه ام را گرفتم و تشویق شدم انگیزه ام بیشتر و نقطه ای شد برای حرکت.
    بالاترین نمرات را در طول تحصیل گرفته است ولی یادگیری ریاضی برایش دشوار بوده است با این حال هیچ وقت دلسرد و مایوس نشده است. او موانع دیگری سر راه داشته که باید با آن مبارزه می کرده است.گذراندن دوره پیش دانشگاهی خیلی سخت بود چون کلاس ها در طبقه چهارم بود و مدرسه آسانسور نداشت با این وجود با معدل 19 این مرحله را پشت سر گذاشتم. امتحانات باید از منشی استفاده می کردم و از آنجا که به خاطر اسپاسم، بیان بعضی از کلمات برایم سخت بود با مشکلات زیادی مواجه می شدم. 
    
    هدیه ماندگار 
    درمیان ظلمت و تاریکی زمین دنبال راهی برای نجات بودم. از خدا پرسیدم راه سعادت من کجاست؟ پاسخ داد من به تو یک هدیه می دهم برای من این هدیه بیماری ام بود. گفتم این هدیه ای پر از رنج و سختی است.او گفت: انسان هایی را آفریده ام که با داشتن جسم و عقل سالم از راه من منحرف شده اند می خواهی مثل آن ها باشی؟
    هانیه شمرده شمرده و با لبخند گفت: پس از پایان پیش دانشگاهی احساس کردم هنوز به آن قله ای که می خواستم نرسیده ام. تصمیم گرفتم در کنکور شرکت کنم. مادرم با وجود تمام خستگی ها، پذیرفت کمکم کند.
    در دانشگاه علامه طباطبایی قبول شدم ولی این دانشگاه برای فردی با معلولیت فلج مغزی مناسب سازی نشده بود نمی توانستم بر هیجاناتم کنترل داشته باشم و دائماً از روی ویلچر سر می خوردم. نمی توانستم در کلاس های حضوری شرکت کنم ناچار دانشگاه مجازی را انتخاب کردم اما این دانشگاه هم تنها درچهار رشته دانشجو می پذیرفت. ادبیات در بین رشته ها نبود ناگزیر در رشته حقوق مشغول به تحصیل شدم. حالاتصمیم دارم با ادامه تحصیل در این رشته روزی از حقوق معلولان دفاع کنم.
    ترم که پایان می یابد پدر همراهی اش می کند تا برای امتحانات به دانشگاه برود. در طول مسیر اگرچه دشواری ها زیادند ولی آنچه که قلب هانیه را می رنجاند نگاه ها است. می گوید: اوایل تحصیل در دانشگاه همکلاسی هایم از من فرار می کردند ولی حالادوست شده ایم. چون سمت چپ مغز من فلج است و در یادگیری درس های استنباطی مانند فقه و منطق با مشکل مواجه هستم ولی به خاطر داشتن حافظه ای قوی سعی می کنم استنباط ها را به خاطر بسپارم. هانیه اطرافش را خوب دیده و با دقت در تمام آنچه در دایره نگاهش گنجیده به هدف زده است.در کلاس هایی که موسسه رعد کرج برگزار می کند همیشه حضوری فعال دارم. وقتی با بچه های موسسه آشنا شدم فهمیدم خیلی ها از زندگی ناامید هستند. سعی کردم برای آن ها نقطه امید شوم. به آن ها می گویم زندگی یعنی مبارزه با سختی ها و رسیدن به موفقیت؛ نباید هیچ وقت امید را از دست داد. بارها در زندگی شکست خورده ام ولی هیچ وقت ناامید نبوده ام.
    

 


    لحظه های دلتنگی 
    با تمام امیدها، بوده اند لحظه هایی که تلخی شان هنوز که هنوز است در قلبش ته نشین شده است.
    از این که نتوانستم در رشته مورد علاقه ام در دانشگاه تحصیل کنم، دلم شکست. از این که اجازه تحصیل در کلاس های زبان را به من ندادند، غصه خورده ام. از این که همکلاسی هایم با آن که می دانستند نمی توانم از روی تخته سیاه بنویسم بعد از پایان درس بلافاصله از کلاس خارج می شدند تا نتوانم جزوه ها را بگیرم و کپی کنم، دلم بارها شکسته است. از این که مردم توانمندی هایم را از ظاهرم به قضاوت نشسته اند بارها دلم شکسته است. از این که مسئولان با نگاهی بی تفاوت از کنار شهر و معابری که مناسب سازی نشده عبور می کنند، دل شکسته ام.
    واژه ها سال هاست که در لحظه های خستگی به یاری اش آمده اند. در ثانیه های تلخ باور عبور آدم هاست که موج نوشتن را در دریای ذهنش به تبلور می نشیند.
    آهسته می نویسم و برای نوشتن یک صفحه یک تا دو هفته زمان نیاز دارم. در تمام این سال ها در کنار دلتنگی ها از مردی یاد می کند که مشوق او بوده است.
    استاد کاظم پور از اساتید دانشگاه خیلی به من کمک کرد. استاد آیین دادرسی است. تنها کسی که پای درد دلم نشسته و به وبلاگم سر می زند و تشویقم می کند. مادر همراهی است که جاخالی ها را برایش پر می کند. تنها دلخوشی اش مادر می شود وقتی که نمی تواند حروف بزرگ را تایپ کند و مادر مثل همیشه با مهربانی پشت رایانه اش می نشیند. 
    
    آرزوهای گمشده 
    دلم می خواهد به خانه دوستانم بروم و در جشن تولدشان حاضر شوم ولی عبور از خیابان ها و ساختمان ها دشوار است. پدر و مادر این کار را به جای من انجام می دهند. آرزوی گم شده ام آن است که استفاده از امکانات شهری برای همه ممکن شود. لحظه ای نیست که ترس وجودم را نگیرد وقتی با خود فکر می کنم اگر روزی پدر و مادر نباشند قدرت انجام هیچ کاری را ندارم و تلخی فکر چگونگی عبور از روزهایی که در انتظارم هستند برایم دشوار می شود.
    می گوید خورشید با طلوعش امید دوباره ای به زندگی می دهد برای همین وبلاگم را خورشید تابان آرزوها نامیدم.
    می گوید صبح شروع دوباره ای برای رسیدن به موفقیت است.
    می گوید مادر ایستگاه امید فرزند است و می نویسد هر ثانیه فرصت تازه ای است برای شکفتن گل توانایی، پس امیدوار باش و در تاریکی چراغی بیفروز.
    
    


 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : دوشنبه ۱۳٩٢/٧/۱ | ٧:٥٠ ‎ق.ظ | نویسنده : ها نیه پرواز | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.