آسمان پرستاره

 

به آسمان آبی که می‌نگرم روحم جانی تازه می‌گیرد، گویی دوباره متولد می‌شوم. می‌دانم آسمان زندگیمان همیشه صاف نیست؛ گاهی آن‌قدر دلتنگیم که باران سیل‌آسای اشکهایمان می‌تواند دنیا را دگرگون سازد، ولی خدا نور امید را در میان تپش‌های ناآرام قلبهایمان زنده نگه می‌دارد تا از ادامۀ راه خسته نشویم.

هیچ به شباهت انسان‌ها با آسمان دقت کردی؟! آسمان وقتی ابریست   می‌تواند سرسبزی به درختان هدیه کند، ما هم زمانی که دردی را از عمق وجود حس کنیم گویی همین درد مشترک دلهای ما را به یکدیگر نزدیک می‌کند و سرآغاز حرکتی نو در پهنۀ هستی می‌شود.

مدتی است در جهان هر کس سرگرم کار خویش است؛ دیگر کسی حال دل دیگری را نمی‌پرسد؛ کوچۀ انسانیت خلوت است؛ مهربانی‌ها رنگ باخته؛ دیگر حرف‌های صادقانه خریدار ندارد، اما تو در گذرگاه پرهیاهوی زندگی، انسانیت را به من بیاموز و مراقب سلامتی قلبت باش.

به آسمان پرستاره بنگر که چگونه در اوج تاریکی می‌درخشد، تو هم از دردهایت پلی به سوی روشنایی بساز؛ شاید همین گردش تلخ و شیرین روزگار، به تو مجالی برای اندیشیدنی متفاوت در پدیدۀ هستی را دهد و پنجرۀ جدیدی از معرفت کردگار را به رویت بگشاید تا شگفتی‌های آفرینش را دریابی و همچون پرنده‌ای سبکبال به سوی اهداف متعالی زندگی پرواز کنی.

و اینک تو ای آشناترین غریبۀ جهان،  ای انسان! مرا به خلوتگاه رازی دعوت کن تا بتوانم راز هنرمندی آفریدگار را در تلاطم‌های گاه و بی‌گاه قلبم جست‌وجو کنم و به شعر زیبای زندگیم معنایی تازه بخشم.

2/3/93


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱۳٩۳/۳/۳ | ۳:۱۱ ‎ب.ظ | نویسنده : ها نیه پرواز | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.