به نام خدا

 

 

ازپیله تاپروانگی

 

چه سرنوشت درد انگیزی که کرم ابریشم قفس می ساخت وهمه عمرفکرپریدن بود

چه روزها وشب هایی که من همانندکرم ابریشمی درپبله تنهایی فرو رفتم و به امید روزنه ای درفردابه اسمان چشم دوختم وبا دیدن ستارگان که خود جلوه ای از حضور خداست اسمان قلبم سرشارازامید وروشنایی شد دردل سیاهی شب هنگامی که من غرق در مشکلات خود بودم این

 تنها ستارگان بودند که با چشمک زدن با من همدردی می کردند .

 

در این مدت تنها چیزی که سبب می شد پیله تنهایی ام شکافته شود شوق پروانگی و پروازبر فرازکوچه باغهای احساس و عاطفه وبوییدن گل بوته ی ارزو و چیدن ان بود چه رهگذرانی که از این کوچه باغ گذشتند  بدون لحظه ای درنگ. به راحتی گلبرگ های احساسم را در زیر

پاهای جلاد خود له کردند

 

با وجود این من در زیر بار سنگین مشکلات که مانند قطرات ریز و درشت باران به شدت با  صورتم برخورد می کردو بدنم را سرشار از سستی وسردی می نمود به امید هم صحبتی دوباره با خورشید ودیدار با رنگین کمان ارزوها تاب می اوردم و همچون پروانه ای زیبا پرنده ی خیا ل خود را در اسمان رنگین سرزمین رویا ها به پرواز در می اورم و گلبرگ های لطیف احساسم را با دیگران سهیم می شوم.

 

چه کسی می داند که تو در پیله خود تنهایی                             چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی                                              پیله ات را بشکاف تو به

                                              اندازه ی پروانه شدن زیبایی

                          

 

 

                                 30 خرداد ماه 89

                                     هانیه عرب   

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : سه‌شنبه ۱۳٩٠/٦/۱ | ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ | نویسنده : ها نیه پرواز | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.