وفاداری

 

روزگار، گذرگاهی برای شنیدن قصۀ آدم‌های بزرگ و کوچک زمین است؛ دنیا معیاری برای سنجش وفاداری آدم‌ها به ارزش‌هاست،  ارزش‌هایی که گاه فراموش می‌شوند.

قلب‌ها گاه فراموش می‌کنند به مهربانی وفادار بمانند؛ سخن‌ها گاه فراموش می‌کنند به قولشان وفادار بمانند؛ گوش‌هایی که گاه فراموش می‌کنند به حرف دل وفادار بمانند؛ فریادها گاه فراموش می‌کنند به سکوت‌ها وفادار بمانند.

قلم‌ها گاه فراموش می‌کنند به واقعیات وفادار بمانند؛ احساس‌ها گاه فراموش می‌کنند به دردها وفادار بمانند؛ اما بیا من و تو به باورهایمان وفادار بمانیم و درد مشترکمان را فریاد بزنیم؛ دست در دست یکدیگر دهیم و راه را برای نسل آینده هموارتر سازیم و چشم به افق روشن فردا بدوزیم؛ بگذار دردهای امروز من و تو راهی برای آسایش دیگران بگشاید.

از جا برخیز و برای دیگران گامی مؤثر بردار. به این ضرب‌المثل که «دیگران کشتند و ما خوردیم، ما بکاریم تا دیگران بخورند» جامۀ عمل بپوشان! وظیفۀ خود را در قبال بندگان به‌خوبی انجام بده! به باورهای زیبایت وفادار بمان و آن را در جهان منتشر کن! بگذار واژۀ توانایی تو در جهان بپیچد، مثل آواز رود در دشت! با لحظات زیبای این جهان همراه شو تا زندگی دیگربار در شکوه چشمانت جانی تازه بگیرد! راهی را انتخاب کن تا دیگران همراهت شوند و از تو به‌عنوان اسطوره‌ای مقاوم یاد کنند! در این مسیر مانع بسیار است، اما تو همراهی خدا را صبورانه باورکن!

 1/7/93


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : سه‌شنبه ۱۳٩۳/٧/۱ | ۱٢:٢٥ ‎ق.ظ | نویسنده : ها نیه پرواز | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.