12 آذر، روزجهانی معلولین

 

   حـدود ۱۲ درصـد از جمعیـت ایـران را معلولین تشکیل می دهند که از این میزان در حدود ۲ میلیون نفر دارای معلولیت شدید و ۵/6 میلیون نفر معلول کم توان در ایران زندگی می کنند. معلولین بزرگترین اقلیت جهان هستند. طبق آمار سازمان جهانی بهداشت هم اکنون بیش از ۶۰۰ میلیون نفر از ساکنان جهان به علل مختلف جسمی، روانی و اجتماعی دچار ناتوانی و معلولیت هستند که ۸۰ درصد این افراد در کشورهای جهان سوم زندگی کرده و یک سوم آنان را کودکان تشکیل می دهند، زیرا اغلب معلولیتها ناشی از سوء تغذیه، فقر، عدم مراقتبهای بهداشتی- آموزشی و دیگر عواملی است که نتیجه توسعه نیافتگی جوامع می باشد. ازدیاد روز افزون جمعیت و نبود منابع مالی کافی، برنامه های توانبخشی را در کشورهای در حال توسعه با مشکلات فراوانی مواجه کرده است، به طوریکه معلولان در این کشورها به توجه ویژه ای نیازمندند.

   اکثر معلولان جهان با مشکلات فیزیکی، فرهنگی و اجتماعی بسیاری روبه رو می باشند. موانع اجتماعی، آنها را از استفاده از تسهیلات شهری و رفاهی محروم می سازد و نگرش عوامانه و غیر کارشناسانه اجتماعی نسبت به معلولان، آنان را تا حد زیادی از زندگی و روابط اجتماعی دور می کند. البته به علت عدم تساوی در برخورداری زنان و مردان معلول از مراقبتهای بهداشتی، آموزشهای شغلی و سایر خدمات اجتماعی، پیامدهای معلولیت برای زنان به گونه حادتری بروز می کند. امروزه بسیاری از معلولیتها را می توان از طریق مراقبتهای اولیه بهداشتی نظیر واکسیناسیون، تغذیه مناسب و ... همچنین از طریق مراقبتهای حرفه ای از قبیل توانبخشی طبی، گفتار درمانی، ارتوپدی فنی و ... از بین برد. برخی از معلولیتها در مراحل اولیه، با اقدامات درمانی و ترمیمی، قابل پیشگیری یا درمان هستند.

   دلیل انتخاب روز سوم دسامبر به عنوان روز جهانی معلولین

   روز جهانی معلولین که از سوی سازمان ملل متحد به عنوان اقدامی مشترک از سوی سازمان ملل متحد اعلام شده است، زمانی است برای برپایی جشن و ارج نهادن به تجارب و تواناییهای مردمی که با معلولیتهای گوناگون دست و پنجه نرم می کنند. این روز برای نخستین بار در سال 1992 میلادی به منظور گرامی داشت سالروز تصویب قانون برنامه جهانی در ارتباط با معلولین از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد اعلام گردید. هدف از این اقدام ارتقاء رشد اذهان عمومی درباره مسائل مربوط به معلولیتهای مختلف و افزایش آگاهی هایی بوده است که می بایست از مساله پیوستن افراد معلول در تمامی جنبه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی زندگی منتج شود. این وضع به همین منوال طی شد تا در سال 1999 شعاری با مضمون (امکان دسترسی برای همه در هزاره جدید) برگزیده شد و سرلوحه امور قرار گرفت.

   در طی بیست سال اخیر کوششهای چشمگیری در شناساندن و معرفی اشخاص معلول به جامعه انسانی صورت پذیرفته است. یکی از مواردی که می توان از آن به عنوان نقطه عطفی در این زمینه نام برد اعلام سال 1981 میلادی به عنوان سال جهانی معلولین است که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد صورت پذیرفت. در سال بعد (1981) فاصله سالهای 1992-1983 میلادی دهه جهانی معلولین نام گرفت تا کیفیت و شرکت فعالانه و همه جانبه افراد معلول را در زندگی اجتماعی و گسترش و پیشرفت آنها ارتقاء بخشد. قانون برنامه جهانی در ارتباط با معلولین که در سال 1982 توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید چارچوبی بین المللی را برای الحاق و انضمام مسائل مربوط به انواع معلولیتها به یک برنامه ریزی ملی را فراهم می آورد. در سال 1993 قوانین استاندارد در زمینه برابر سازی مجالها و فرصتهای زندگی برای افراد معلول به قانون مذکور افزوده شد تا به منزله مکمل آن بوده و موجب قوام آن گردد.

   پیمان نامه حقوق معلولان که اخیراً توسط سازمان ملل متحد به تصویب رسیده است حق کارکردن و اشتغال برای معلولان را بر مبنایی یکسان با سایر افراد جامعه به رسمیت شناخته است و بر حق افراد معلول برای داشتن فعالیت و شغل مناسب در محیطی پذیرا تاکید کرده است. همچنین متعقد است کارفرمایان و اصناف نقش موثری در تلفیق اجتماعی و اقتصادی افراد معلول در جامعه ایفا خواهند کرد.

   بسیاری از کشورها قوانینی برای حمایت از حقوق کارگران معلول ندارند. این خود موجب تبعیض در زمینه های قانونی و مانع از ورود افراد معلول به بازار کار شده است. کارفرمایان نیز غالباً در مقابل استخدام افراد معلول مقاومت می کنند و معتقدند آنان قادر نیستند مانند دیگران کار انجام دهند و یا پرهزینه هستند. اما شواهد نشان می هد افراد معلول دارای عملکرد بالا و نیروی حافظه بهتری هستند همچنین نسبت به همکاران غیر معلول خود حضور بهتری دارند. مطالعات نشان داده است از حیث روحیه کار و افزایش رضایتمندی مشتریان، مزایای ویژه ای در به کارگیری افراد معلول وجود داشته است.

   تضمین شغل مناسب برای افراد معلول از کشوری به کشور دیگر و از موقعیتی به موقعیت دیگر متفاوت است. در این رابطه اصناف و گروههای کاری، دولتها و خود افراد معلول باید درکنار هم باشند تا هم به نگرشهای کارفرمایان در خصوص جذب افراد معلول و هم به بررسی عواملی که مانع از ورود معلولان به بازار کار می شود بپردازند. درکشورهای در حال توسعه، برای افراد معلول "خود اشتغالی" تنها انتخاب است. لذا دولتها باید خلاء موجود بین افراد با ناتوانیها و افراد بدون ناتوانی را از بین ببرند.

  


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : سه‌شنبه ۱۳٩٠/٩/۱ | ۱:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : ها نیه پرواز | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.