پیشوای نیا یش

به نام خدا

 

پیشوای نیایش:

از نیایش های  شاعرانه  وجود  مهربان  امام سجاد یاری  می جویم  تا بتوانم راز عبادت وگفت وگوی عاشقانه با آفریدگار هستی را کشف کنم تا دنیای واژگانم آسمانی شود، خورشید راز نیایش شاعرانه با پروردگار را در روشنایی قلب تو فهمید آن  هنگام که خدا رادر عمق جانت شناختی تا توانست هرصبح نوید  بخش زندگی انسانها باشد، دریا راز نیایش شاعرانه با پروردگار را در آرامش وجود تو فهمید آن هنگام که در میان امواج خروشان سرنوشت ندای آسمانی حق گوش جا نت رانوازش  داد تا  توانست وسعت یک رنگی آفرینش را به نمایش بگذارد،  رود راز نیایش شاعرانه با پروردگار را درجنبش جاری شدن  فهمید آن  هنگام که  جهان با نور ایمانت روشن گشت تا توانست  در میان سنگی سخت جاری شود، دا نه راز نیایش شاعرانه با پروردگار را در رویش جوانه از دل خاک فهمید آن هنگام که در ظلمت زما نه  خود مردم را به  طلوع صبح  عدالت نوید  دادی تا توانست  در دل خاک سبز شود، چشمه راز نیایش شاعرانه با پروردگار را در جوشش آب روان در دل صخره سخت فهمید آن  هنگام که با  دعاهای آسمانیت  صلح  در رگهای مردم  زما نه  جاری  شد  تا  توانست  از دل صخره  سخت  بجوشد ،  درخت راز  نیایش شاعرانه با  پروردگار را در طراوت بخشیدن به بوستا نها  فهمید آن هنگام  که زمین از قد مهای مبارکت سرسبز شد تا توانست همیشه سرسبز بماند، کوه راز نیایش شاعرانه با پروردگار را با استواری در برابر طوفان حوادث زندگی فهمید آن  هنگام  که  صبوریت  را  در  رنجهای  صحرا ی  کربلا  دید  تا   توانست  همیشه استوار بماند، ماه راز نیایش شاعرانه با پروردگار را در عبور از اعماق تاریکی دنیا فهمید آن  هنگام  که  با  مناجات ها ی شبا نه  خود  نور  یقین  به دلهای  ناآرام  باز  گرداند  تا توانست همیشه تا بنده  بماند،  ستاره راز نیایش شا عرا نه با پروردگار را با درخشش در آسمان سرنوشت فهمید آن هنگام که گرما ی دستانت  را در میان ابر تاریک تقدیر دردمندان دید تا توانست همیشه درخشنده بماند ، آسمان راز نیایش شاعرانه با پروردگار را در بارش باران رحمت الهی فهمید آن هنگام که رنج  جدا  شدن  از  آسمان را  پذیرفت تا  توانست  جهان را سرشار از  عطر خدا یی   کند  ، پرنده راز   نیایش شاعرانه با پروردگار را در پرواز تا اوج  آسمان آبی فهمید  آن هنگام که فرشتگان از میان نیایش های شاعرانه تو خدا را به آغوش کشیدند  تا توانست همیشه در اوج  بما ند ، گل راز نیایش شاعرانه با پروردگار را در تازگی بهار فهمید آن هنگام که تو با رایحه سخنان ارزشمند ت زیبایی ها ی جاودان زندگی را  نصیب  روح  رنجورمان  کردی  تا  توانست  برای همیشه رنگارنگ بماند، انسان راز نیایش شاعرانه  با پروردگار را در قلب پر تلاطم خو د فهمید  آن هنگام که نغمه شاعرانه تو را با گوش جان شنید تا توانست به فهم عاشقانه از هستی برسد و برای همیشه انسان بماند.

ای مهربانترین خورشید آفرینش هنری به قلمم ببخش تا بتوانم  بهترین شعر  هستی را به  افتخار  وجود آسما نیت بسرایم و اندکی از لطافت احساست را به قلب ناآرام بندگان خدا بچشانم.

                                                                                                                هانیه عرب  13/5/95

 

/ 0 نظر / 60 بازدید